Istnieje wiele hipotez. Jedna z nich mówi, że pierwszą zupę przyrządzili już neandertalczycy, a świadczy o tym, odnaleziony pewnego dnia szkielet jednego z nich, który wiele lat przed śmiercią stracił zęby, a jednak musiał się w jakiś sposób odżywiać, ponieważ bez zębów przetrwał jeszcze kilka lat.

Zupy neandertalczyków z pewnością różnią się nie tylko składem od współcześnie nam znanych zup, ale także sposobem ich przyrządzenia. Dawniej praludzie zamiast garnków (dziś głównie żaroodpornych) do „gotowania” używali wykopanego w ziemi dołka, który wyścielali zwierzęcą skórą i do którego wlewali wodę i wrzucali inne składniki. Aby całość miała odpowiednią temperaturę (była po prostu ciepła) do środka mikstury praludzie wrzucali rozgrzane wcześniej w ogniu kamienie.

Naczynia ceramiczne, które później służyły ludziom, jako garnki wynalezione zostały 5000 lat przed naszą erą. Pojawienie się tych przedmiotów, znacznie ułatwiło proces przygotowywania przez ludzi ciepłych potraw.

Pierwsza zupa skondensowana pojawiła się w roku 1897. Jej technologię stworzył chemik dr. John T. Dorrance. Co dał ludziom ten wynalazek? Przede wszystkim można było rozpocząć handel zupami, a także stworzyć racje żywnościowe dla żołnierzy. W XX wieku powstały pierwsze zupy w proszku, bardzo popularne do dziś dnia.

Dlaczego warto jest jeść dania rybne? Po pierwsze ryby są bogate w białko, niezbędne człowiekowi do życia, a jednocześnie jeden z najważniejszych składników odżywczych. Ale rybne dania oprócz białka są również bogate w fosfor, selen i witaminę D3, co jest bardzo ważne, ponieważ te składniki bardzo trudno znaleźć w innych potrawach.

Mięso ryb jest bogate w składniki odżywcze, co często może uchronić nas przed wieloma chorobami cywilizacyjnymi, nie można jednak zapominać o niebezpieczeństwach, jakie również niosą za sobą potrawy rybne. Niektóre gatunki ryb są dla ludzi trujące, tak jak takifugu, z japońskiego częściej zwana fugu. Jest to ryba toksyczna, ale jednocześnie bardzo popularna wśród Japończyków. Najpopularniejsza jest tam torafugu (rozdymka tygrysia), w jej organach wewnętrznych znajduje się śmiertelna dla człowieka dawka trucizny. W związku z tym, torafugu mogą przyrządzić jedynie licencjonowani kucharze, którzy w precyzyjny sposób usuwają nadmiar trucizny. Japończycy – smakosze twierdzą, że jeśli na język człowieka dostanie się niewielka ilość tej niebezpiecznej toksyny, występuje przyjemne dla człowieka uczucie, dlatego warto jest zaryzykować i spróbować tej niecodziennej potrawy. Niestety, co roku umiera pewna liczba osób, które źle oceniły ilość toksyny w zjadanej przez siebie rybie…

Co rozumiemy pod nazwą „kuchnia indyjska”? Przede wszystkim słysząc „kuchnia indyjska” powinniśmy myśleć o wszystkich kuchniach istniejących w Indiach. Indie to kraj zamieszkiwany przez wiele narodów i społeczności, przez wyznawców wielu religii i ludzi mówiących wieloma językami. Kuchnia to tak naprawdę element, który łączy ową mozaikę kulturową. Cechą wyróżniającą kuchnię indyjską, z grona wielu kuchni świata, są przede wszystkim niezwykle aromatyczne przyprawy, wśród których można między innymi wyróżnić: nasiona sezamu (zwane til), imbir (zwany adrak), kurkumę (zwana haldi), a także kmin indyjski (zwany jeera), czy też asafetydę (hing).

Bardzo ważny w kulturze inuskiej jest sposób podania potraw oraz związana z tym etykieta. Według tradycji każdy posiłek powinien być podawany na okrągłych tacach, zwanych thal. Na thal ustawiane są katoris (miseczki) zawierające potrawy warzywne, mięsne, sałatki, sosy chutney i raita, oraz desery. Na środku tacy ustawiana jest miseczka z ryżem lub z chlebkami. Kolejność jedzenia potraw jest dowolna, ale bardzo ważne jest, że podczas posiłku w domu do jedzenia nie używa się sztućców (jedzenie nabiera się palcami). Jedna thal przeznaczona jest dla całej rodziny.

Warto wiedzieć, że…

W południowych Indiach posiłki podawane są na świeżym liściu bananowca, który zastępuje tradycyjne thal.

W Japonii bardzo popularne jest przygotowywanie potraw na stole jadalnym. Dlatego na całym świecie bardzo oblegane są japońskie restauracje, w których kucharze na oczach gości przygotowują wszystkie potrawy.

Zarówno sposób jedzenia, jak i nakrywania do stołu jest bardzo charakterystyczny dla tego azjatyckiego narodu. A mianowicie: po lewej stronie stoi zawsze miseczka z ryżem, po prawej stoi zawsze miseczka z zupą, pałeczki natomiast leżą równolegle do osobą zasiadającą do posiłku. Przed posiłkiem zawsze mówi się „Itadakimasu”, natomiast po skończonym posiłku „Gochisō-sama deshita”. Japończycy jedzą pałeczkami, a zupy piją bezpośrednio z miseczek, pomiędzy kolejnymi daniami.

Najbardziej popularną potrawą kuchni japońskiej jest sushi. Sushi to potrawa przygotowywana z surowej ryby oraz ryżu. Jej historia mówi, że ponad tysiąc lat temu, w części Azji najbardziej przylegającej do morza, do wielkich beczek wkładano na przemian trochę ryżu i trochę surowych ryb. Całość otwierana była po kilku miesiącach, kiedy zawartość została dobrze zamarynowana. Z czasem okres przygotowywania sushi uległ znacznemu skróceniu, a mianowicie podawano surową rybę z zamarynowanym jedynie ryżem. Obecnie istnieją dwa style przygotowywania sushi: 1) Kansas (stolica Osace) i Edo (stolica Tokio).

Przede wszystkim trzeba zacząć od tego, że kuchnia meksykańska łączy w sobie elementy kuchni hiszpańskiej i prekolumbijskiej. Charakterystyczną cechą meksykańskich potraw są pikantne przyprawy, wśród których króluje chilli, dlatego osoby o łagodnych żołądkach, powinny restauracje meksykańskie omijać szerokim łukiem. Kuchnia meksykańska lubi eksperymenty i często miesza ze sobą wiele, na pierwszy rzut oka, niepasujących do siebie składników, np. mięso mielone i zsiadłą śmietanę, z bardzo pozytywnym skutkiem.

Wśród potraw meksykańskich bardzo popularne są dania, których głównych elementem są placki wykonane z mąki pszennej lub kukurydzianej, zwane tortillą. Można je tradycyjnie podsmażać, jak również wysmażyć w oleju, co nada tortilli specyficzny chrupiący smak.  Tak naprawdę tortilla to podstawa kuchni meksykańskiej. Tortille można używać jako łyżki, zwijać i wypełniać nadzieniem, a także traktować jak europejskie chipsy z sosem.

Oprócz torilli bardzo popularne są tamales, czyli pierogi przygotowane z ciasta kukurydzianego. Meksykańskich tamales się nie gotuje, ale dusi i nadziewa mięsem z chilli. Zwykle tamales podawane są w otoczeniu liści kukurydzy lub banana.

Smak.

Dla polskiej kuchni najbardziej charakterystyczny jest smak słony i kiszony. Z tego właśnie względu w Polsce bardzo popularne są np. ogórki kiszone, kiszona kapusta, zsiadłe mleko oraz kwas chlebowy, tak mało znane (wręcz odrzucane) dodatki przez inne europejskie kraje.

Aby otrzymać odpowiedni smak, trzeba użyć odpowiednich przypraw. Najpopularniejsze polskie przyprawy (znane w całej kuchni słowiańskiej) to koperek i specyficzne odmiany maku. Bardzo ważnym składnikiem polskich potraw jest też śmietana, bowiem to właśnie śmietany dodajemy, gdy chcemy złagodzić smak jakiejś potrawy lub też dodać smaku do tłustego dania (w tym wypadku dodajemy m.in. kwaśną śmietanę).

Charakterystyczną cechą polskiej kuchni jest to, że tyle, ile regionów ma kraj, tyle różnych przyzwyczajeń kulinarnych i smaków można odnaleźć w jego kuchni.

Polskie potrawy.

W polskiej kuchni najbardziej znanymi daniami są potrawy mączne i zbożowe: kluski, pyzy, kopytka, pierogi, kasze, itp.. Inne specyficzne potrawy, charakteryzujące Polskę i jej tradycje to m.in.: barszcz czerwony, bigos, flaczki, grochówka, kapuśniak, makowiec, kutia, gotowana golonka, schabowy oraz gotowane ziemniaki.

Niestety większość potraw polskich to tak naprawdę bomba kaloryczna, która w krótkim czasie może wpłynąć na zdrowie niejednego człowieka.

Aby uchronić się przed cukrzycą należy przede wszystkim prowadzić zdrowy tryb życia: zdrowo się odżywiać oraz dbać o sprawność fizyczną.

Dla cukrzyków bardzo ważną sprawą jest przestrzegania odpowiedniej diety. Chorzy muszą zwracać znaczną uwagę na to, co jedzą. Niestety jest to bardzo trudne, ponieważ dieta dla cukrzyków wiążę się głównie z zakazami.

Cukrzykowi absolutnie NIE WOLNO:

1)    Spożywać świeżego pieczywa, pieczywa razowego, mąki żytniej, smażonych i odsmażanych potraw mącznych.
2)    Spożywać serów topionych, żółtych i pleśniowych.
3)    Spożywać słoniny, smalcu, boczku, i wszelkich tłuszczy, które mają stałą konsystencję w temperaturze pokojowej.
4)    Spożywać tłustych mięs, np. wołowiny i baraniny.
5)    Spożywać octu, kostek bulionowych, ostrej papryki, warzyw strączkowych oraz śmietany.
6)    Spożywać miodu, dżemu, czekolad, gazowanych napojów, konfitur oraz marmolad.

Cukrzyk MOŻE w ograniczonych ilościach m.in.:

1)    Spożywać ciemne pieczywo z mąki pszennej lub pieczywo czerstwe.
2)    Spożywać gotowane potrawy z mąki, np. kluski.
3)    Spożywać kasze i ryże.
4)    Spożywać zsiadłe mleko, kefiry, jogurty.
5)    Spożywać chude mięsa, np. wołowinę, cielęcinę, a także chude ryby, np. sandacz, dorsz.
6)    Spożywać gotowane ziemniaki oraz ziemniaki pieczone w skórce.

Sięgając po dietę, mamy wiele powodów, jednym z nich, jak już wcześniej zostało wspomniane, jest zmiana sposobu odżywiania, kolejnym chęć zmniejszenia masy ciała, albo po prostu chęć zmiany stylu życia.

Według niektórych osób, świetnym sposobem na zmniejszenie masy ciała w krótkim czasie jest dieta kopenhaska. „Z czym to się je?” Na początek należy zaznaczyć, że dieta ta ma dużą rzeszę zarówno zwolenników, jak i przeciwników. Jedni twierdzą, że jest to idealny sposób na całkowitą zmianę sposobu odżywiania, a inni, że jest to szok dla organizmu, po którym mogą nastąpić niepożądane skutki.

Dieta kopenhaska trwa dokładnie 13 dni (ani dnia więcej, ani dla mniej, bo wtedy cała dieta nie ma sensu). Przed przystąpienie do owej diety musimy mieć z góry ustalone menu, którego przykładowy dzień wygląda następująco: na śniadanie kubek kawy z kostką cukru, na obiad duży befsztyk, sałata z olejem i cytryną (150g), na kolację dwa jajka na twardo, pomidor i gotowany szpinak (100g). Należy przy tym pamiętać, że obiad musimy jeść zawsze między godziną 12 a 14, natomiast kolację przed godziną 18. Celem całej diety jest regulacja metabolizmu.

Nie zaleca się diety kopenhaskiej, gdy trenujesz siłowo (nawet pracujesz fizycznie), ponieważ posiłki w okresie diety nie dostarczą organizmowi odpowiedniej dawki energii do pracy.

W dzisiejszym świecie prawdziwi wegetarianie, którzy zdecydowali się na przyjęcie swojej diety z pobudek etycznych, mają ciężki orzech do zgryzienia, ponieważ znaczna część żywności jest sztucznie wygenerowana, tzn. dla poprawienia jakości danej potrawy, dodaje się do niej składniki, w których skład często wchodzą elementy zwierzęce, takie jak np. żelatyna. Wegetarianie odmawiają też spożywania produktów mlecznych, czy też jaj pochodzących z masowych hodowli, gdzie zwierzęta żyją w ciężkich warunkach.

Równocześnie z dietą wegetariańską stosowane mogą być:

1)    Dieta Haya – znana również jako „łączenie potraw”. Chodzi o to, aby w jednym posiłku nie łączyć potraw z grupy skrobiowych i białkowych, ponieważ w połączeniu mogą one wywoływać niestrawność.

2)    Dieta makrobiotyczna – jej podstawą są zasady chińskiej medycyny. Żywność dzieli się na Yin (chłodząca) i Yang (ogrzewająca). W zależności od charakteru i nastroju danej osoby dobiera się produkty z odpowiedniej grupy. Celem diety jest uzyskanie równowagi.